W pierwszych latach fotografii naświetlenie pojedynczej fotografii trwało często cały dzień. Na szczęście progres w dziedzinie materiałów światłoczułych pozwolił na szybsze i łatwiejsze robienie zdjęć. Fotografia stała się popularna i dostępna dla każdego.
Gdy robimy zdjęcie obiektyw aparatu projektuje obraz kadru na pokrytą światłoczułym związkiem chemicznym powierzchnię. Gdy światło pada na ten światłoczuły związek, sprawia, że następują na nim pewne przemiany, które odpowiadają rzutowanemu obrazowi, a następnie pod wpływem chemicznej obróbki jakiej jest poddawana klisza - stają się widzialne.
Pierwsza fotografia została wykonana przez francuskiego inżyniera Nicephore'a Niepce w 1826 roku. Naświetlenie scenki odbywającej się na świeżym powietrzu, w słoneczny dzień, na płycie ze szkła, która pokryta była światłoczułą warstwą, trwało osiem godzin. Niestety inżynier nie zdążył udoskonalić swojego procesu, gdyż zmarł w 1833 roku. W swoim procesie korzystał z bitumenu, który jest materiałem światłoczułym. Niepce miał współpracownika Louisa Daguerre, który nie zaprzestał dalszych prac i w 1939 roku wynalazł proces, który zwie się dagerotypią.
Pierwotnie stosowano w tym procesie płyt srebrnych, które pokryte były jodkiem srebra. Na dzisiejsze standardy materiał ten uważany jest za bardzo mało czuły, jednak w czasach Daguerre'a stanowił wielki postęp, jako że naświetlenie pojedynczego obrazu trwało piętnaście do trzydziestu minut. Płytka naświetlana w aparacie poddawana była kolejnej obróbce chemicznej, aby uzyskać na niej końcowy obraz. Jeśli chciało się otrzymać kilka kopii tego samego zdjęcia, trzeba było naświetlać kilka drogich płyt, jedna za drugą. Jednak zaledwie w trzy tygodnie po wynalezieniu dagerotypii Anglik William Henry Pox Talbot przedstawił proces negatywowo - pozytywowy, który zniósł ograniczenie dagerotypii dotyczące możliwości wykonania kilku kopii. W Procesie Talbota światłoczuły materiał jest naświetlany w kamerze i wywoływany w taki sposób, iż sporządza negatyw, czyli obraz, w którym odwrócono jasność poszczególnych fragmentów, tak, że jasne rzeczy na negatywie są ciemne, a ciemne są jasne.
Na drugim etapie obróbki negatywu używa się do wygenerowania obrazu na innym kawałku światłoczułego materiału, gdzie znów odwracane są ciemne i jasne obszary obrazu, co w efekcie pozwala nam uzyskać fotografie, która odzwierciedla rzeczywistość. Z pojedynczego negatywu da się zrobić dużo odbitek.
Najstarsza zachowana fotografia wykonana przez Talbota pokazuje okno jego domu, a pochodzi z 1835 roku. Użyty przez niego światłoczuły materiał to papier pokryty chlorkiem srebra, zaś czas potrzebny do naświetlenia tej fotografii wyniósł trzydzieści minut.